هم رسان: گلیوبلاستوما یکی از مرگبارترین انواع سرطان ها است. این نوع سرطان، مغز را تحت تاثیر قرار می دهد و در صورتی که در زمان مناسب تشخیص داده نشود، گزینه های درمانی کمی برای آن وجود خواهد داشت، و معمولا امید به زندگی در این افراد تنها نزدیک به یک سال است. در حال حاضر محققان MIT نانوذراتی را تولید کرده اند که می تواند از سد خونی مغزی عبور کرده و دو نوع دارو را برای مبارزه با تومورها ارائه می دهد.

به گزارش پایگاه خبری هم رسان و به نقل از نیواطلس، نانو ذرات MIT در واقع قطرات کوچک چربی لیپوزوم هستند که می توانند یک دارو را به داخل و داروی دیگر را به لایه دیگر منتقل کنند. داخل این ذرات با یک داروی شیمی درمانی رایج با نام تموزولاماید پر می شود، در حالی که پوسته بیرونی دارای یک ماده تجربی تر به نام JQ-1 است.
این مشارکت با دقت زیادی انتخاب می شود. تموزولاماید به آسیب رساندن به دی ان ای سلول های سرطانی معروف است، در حالی که JQ-1 یک نوع بازدارنده برومودومین است، به این معنی که توانایی تومور را برای تعمیر آسیب کاهش می دهد. محققان برای کمک به حرکت نانوذرات از طریق سد خونی مغزی، آنها را با یک پروتئین به نام “ترانسفرین” پوشش دادند که همچنین به لیپوزوم ها کمک می کند تا به سلول های سرطانی متصل شوند. در نهایت کل بسته در پوششی از یک پلیمر با نام پلی اتیلن گلیکول قرار می گیرد که نانوذرات را از حمله سیستم ایمنی در امان نگه می دارد.
پائول هاموند سرپرست این تیم تحقیقاتی می گوید:” مسئله منحصر به فرد این است که نه تنها ما می توانیم از این مکانیسم برای عبور از سد خونی مغزی استفاده کنیم، بلکه می توانیم تومورها را با موفقیت هدف قرار دهیم. ما در حال حاضر از این دارو برای ارائه این ترکیب دارویی منحصر به فرد استفاده می کنیم.
محققان برای تست نانو ذرات آنها را به موش هایی با تومورهای گلوبوبلاستوم تزریق کردند و دریافتند که این دارو با موفقیت تومورها را کوچک تر کرده و از رشد مجدد آنها جلوگیری می کند. ابتدا لایه خارجی از بین می رود و JQ-1 را منتشر می کند که باعث می شود سیستم های اصلاح سلول های سرطانی از کار بیافتد. سپس تقریبا بعد از یک روز ، تموزولاماید به تومور آسیب پذیر تزریق می شود.

نانوذرات دو نوع داروی مبارزه با سرطان را به مغز منتقل می کننداین تیم تحقیقاتی همچنین دریافته است که نانوذرات پوشیده شده با ترانسفرین از تاثیر بسیار بالایی برخوردار هستند. موش های تحت درمان با این روش در مقایسه با موش هایی که از نانو ذرات بدون پوشش ترانسفرین استفاده کردند و یا تنها ، از طول عمر دو برابری برخوردار بودند.
بسته بندی دارو ها در ذرات تنها برای درمان تومور مورد استفاده قرار نمی گیرد بلکه این بسته بندی تا حد زیادی تاثیرات جانبی را از بین می برد. همانطور که داروی تموزولاماید باعث کوچکتر شدن تومورها می شود، همچنین می تواند به سلول های خونی سرتاسر بدن آسیب برساند و باعث کبودی، تهوع، ضعف و سایر موارد ناخواسته شود. موش های تحت درمان با این نانوذرات در مقایسه با حیواناتی که داروی مستقیم دریافت کرده بودند، از آثار جانبی کمتری رنج بردند.
مسئله امیدوارکننده این است که تمام اجزای نانو ذرات پیش از این برای استفاده در مورد انسان توسط FDA تائید شده است که این مسئله شروع تست های بالینی را سرعت می بخشد. گفته می شود که محققان اعلام کرده اند که احتمالا از یک مهارکننده برومودومین دیگر استفاده خواهندکرد چرا که JQ-1 طول عمر کوتاهی دارد و استفاده از آن عملی نخواهد بود.
از آنجایی که می توان از این روش برای تزریق دارو به مغز استفاده کرد، این روش می تواند برای دارو های دیگری که پیش از این احتمالا نادیده گرفته شده اند ، مناسب باشد.
دکتر اسکات فلوید نویسنده اصلی این مطالعه می گوید:” از آنجایی که لیست کوتاهی از دارو ها را می توان در مورد تومورهای مغزی استفاده کرد، ابزاری که به ما اجازه دهد از دارو های شیمی درمانی رایج تری استفاده کنیم می تواند شرایط این بیماری مهلک را تغییر دهد.” “شاید ما بتوانیم اثربخشی بیشتری در مورد شیمی درمانی های استاندارد دریافت کنیم، البته این در صورتی است که بتوانیم این داروها را از طریق کار در مورد سد خونی مغزی به محل مناسب برسانیم”.
این مطالعه در مجله Nature Communications به چاپ رسیده است.