هم رسان: دانشمندان برای اینکه بدانند محل زندگی انسان های اولیه کجا بوده، به طور معمول به دنبال نشانه های مستقیم مانند استخوان و یا بناها و ساختمان های آنها می گردیم. اما این روش همیشه آسان نیست.

به گزارش پایگاه خبری هم رسان به نقل از انگجت، پیشینیان ما بقایایی زیادی از خود به جای نگذاشته اند اما به لطف تحقیقات ژنتیکی جدید، دیگر به آن سرنخ های معمول نیازی نخواهد بود و فقط به یک مشت خاک نیاز خواهیم داشت. دانشمندان به تازگی کشف کرده اند که آنها می توانند دی ان ای (DNA) موجود در خاک را استخراج کرده و به بررسی آن بپردازند.
در این روش خاک حاوی دی ان ای را در یک حلال شیمیایی قرار می دهند. اگر در این حلال، نیمه سنتز شده دیگری از دی ان ای دو رشته ای انسان هایی که به دنبال مطالعه آن هستید را قرار دهید، دی ان ای موجود در خاک به طور طبیعی نیمه خود را پیدا کرده و به آن متصل می شود و شما می توانید توالی نوکلئوتیدهای این دی ان ای را کشف کنید.

پیامدهای این دستاورد برای علوم انسان شناسی، دیرین شناسی و باستان شناسی بسیار عظیم است. در تئوری، شما فقط نیاز به الک کردن خاک دارید تا پی برید انسان ها (یا در واقع، هر گونه نسبتاً جدید انسان نما) در یک منطقه بوده اند یا خیر. در آزمایش های اولیه، محققان نه تنها شواهدی از دی ان ای نئاندرتال و دنیسوان (در مکان های قابل انتظار و غیر منتظره) را پیدا کردند، بلکه حتی اثر ماموت های پشمالو و کرگدن های پشمالو را نیز یافتند. این مسئله می تواند به کشف اسراری جدید کمک کند. برای مثال می توانیم دریابیم که وجود انسان در شمال امریکا به بیش از 115 هزار سال قبل از چیزی که تصور می کنیم بر می گردد. پس بدون داشتن استخوان فقط با آزمایش خاک یک منطقه می توان به اسرار شگفت انگیزی دست یافت.
البته محدودی تهایی نیز در این رابطه وجود دارد. دی ان ای، فقط تا قبل از تجزیه شدن کامل خود در خاک باقی می ماند بنابراین از آن نمی توان برای بررسی دایناسورها و گونه های دیگری که میلیون ها سال پیش از بین رفته اند استفاده نمود.
این رویکرد جدید کشف ژن ها، شکاف های مهم در تاریخ بشر و کل کره زمین را به خوبی پر خواهد کرد.